Arcyksiążę Arux

Arcyksiąże Benedykt Arux (urodzony 26 marca 2353 w Arvanorze - zmarły 16 stycznia 2401 w Arvangorze) – czwarty i ostatni prezydent XIV Republiki Karawany w latach 2382-2400. Podczas jego panowania rozpoczęło się Powstanie Lizuańskie nazwane później Wielką Schizmą Aniołów. Wydarzenie to doprowadziło bezpośrednio do Wielkiej Bitwy na pasie Kaisera-Milkinsa oraz bezpośrednio do upadku XIV Republiki.

Kariera
Najstarszy syn arcyksięcia Aruxa II oraz Natalii de Viringier w młodości odebrał kompleksowe wykształcenie – zarówno świeckie jak i wojskowe. Służył jako oficer liniowy na okręcie Fryderyka Gelwana – późniejszego admirała floty i generalnego zwierzchnika sił zbrojnych republiki.



W latach 2370-2373 służył w korpusie dyplomatycznym floty, pełniąc stanowisko sekretarza Johanna Saubera – ówczesnego Głównego Negocjatora Repbuliki. Brał udział w Negocjacjach Tilosańskich, których wynikiem było podpisanie Drugiego Pokoju Tilosańskiego, kończącego szereg wojen pomiędzy Republiką a Nominatem Magii.



W roku 2373 został mianowany oficjalnym ambasadorem w Nominacie Magii, gdzie był głównym inicjatorem powstania Wielkiej Floty Nominatu, stanowiącej wówczas największą i najpotężniejszą flotę kosmiczną. Dzięki staraniom Aruxa dwódcą floty został mianowany generał Gelwan – pierwszy obcokrajowiec, który pełnił przywódcze stanowisko w strukturach nominackich.



Od 2379 piastował stanowisko Ministra Spraw Zagranicznych i Wojskowych Republiki. Ówczesna polityka rządu Beatrice Virgillo koncentrowała się na utrzymywaniu pokoju i dobrych stosunków z wszystkimi sąsiadami – co zostało ułatwione przez udział Republiki w sojuszu wojskowym z Nominatem, oraz kontrolowaniu i ograniczaniu przywilejów Kościoła Magii.



W wyborach roku 2382 Partia Sekularna odniosła czwarte pod rząd zwycięstwo, zdobywając w powszechnych wyborach ponad 63% głosów. Jednak ze względu na konstytucję republiki prezydent Virgillo nie mogła kandydować na trzecią kadencję, wobec czego Izba Reprezentantów wybrała Aruxa na prezydenta stosunkiem głosów 189:71.

Powstanie Lizuańskie
Napięcia społeczne związane z sytuacją Aniołów w Nominacie Magii dorpowadziły bezpośrednio w marcu 2399 doprowadziły do Powstania Lizuańskiego, w którym Aniołowie zwrócili się przeciwko rządowi Nominatu.

Konsekwencją powstania oraz szeregu bitew dla Republiki Karawany był wzrost poparcia dla Kościoła Magii, który pierwszy raz od powstania XIV republiki zaczął odzyskiwać społeczne znaczenie i posłuch. W wyborach do Izby Reprezentantów 16 stycznia 2400 Partia Kościelna pod przywództwem Patriarchy Zebulona zdobyła 45% głosów, co czyniło ją największą organizacją opozycyjną, głośno krytykującą sekularny i militarystyczny kierunek rządów Aruxa.



Kryzys i upadek XIV Republiki
W wyniku przegranej bitwy w pasie Kaisera-Milkinsa ponad 95% siły militarnej Republiki (oraz sił sprzymierzonych w ramach Nominatu) zostało zniszczonych.

Wbrew poleceniom rządu informacja o tych wydarzeniach zostało podana publicznie przez przedstawicieli Partii Kościelnej, domagającej się ustępstwa rządu oraz zupełnej zmiany polityki republiki, wypowiedzenia sojuszu Nominatowi Magii oraz uznania i stowarzyszenia się z powstającymi strukturami Aniołów.

17 października 2400 w zwołanej nadzwyczajnej sesji Izby Reprezentantów kontrolowane przez Partie Kościelną bojówki zajęły budynek parlamentu. Podczas zorganizowanych pod przymusem obrad przegłosowano natychmiastową procedurę impeachmentu prezydenta oraz stworzenia nowych tymczasowych władz. Pełniącym obowiązki prezydenta został Patriarcha Zebulon

<p align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0cm">

Więzienie
<p style="text-align: JUSTIFY; margin-bottom: 0cm">25 listopada Arcyksiąże Arux przed kontrolowanym przez Partię Kościelną sądem najwyższym został uznany winnym zdrady stanu oraz skazanym na dożywotnie więzienie w Twierdzy Daccanto, znajdującej się na obrzeżach Arvangoru.

<p style="text-align: JUSTIFY; margin-bottom: 0cm">Arcyksiąże Arux niedoczekał oficjalnego ogłoszenia XV Republiki gdyż zmarł w więzieniu dnia 16 stycznia 2401. Przyczyną śmierci było otrucie. Trucizna została podana Aruxowi przez odwiedzającego go tego samego dnia lorda Belgora, przyjaciela byłego prezydenta.

<p style="text-align: JUSTIFY; margin-bottom: 0cm">W zachowanych zapiskach Arcyksiążę zostawił informację, że nie może dalej oglądać ruiny tego za co walczył przez całe życie oraz nie może znieść upadku świeckiej republiki i przejęcia rządów przez Kościół Magii.

<p style="text-align: JUSTIFY; margin-bottom: 0cm">Pochowany został w rodzinnej posiadłości Castro di Arux jako osoba prywatna – władze XV Republiki nie zgodziły się na jakąkolwiek publiczną ceremonię.

Kontrowersje
<p style="text-align: JUSTIFY; margin-bottom: 0cm">Oficjalnie Arcyksiąże Arux był traktowany jako zdrajca aż do upadku XV Republiki. Późniejsze władze rozpoczęły stopniową rehabilitacje prezydenta, doceniając jego starania na rzecz rozbudowy politycznego i militarnego znaczenia Karawany.

<p style="text-align: JUSTIFY; margin-bottom: 0cm">Według Alberta Eliasa Arux nie miał wyboru i musiał dążyć do sojuszu z Nominatem Magii – mimo wiedzy o polityce Nominatu w sprawie Aniołów. Republika Karawany otoczona wówczas przez nieprzyjazne państwa i federacje potrzebowała znaczącego sojusznika.

<p align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0cm">